موزه عبرت

موزه عبرت




  

  

 


موزه عبرت

تاریخ ساخت بنای این موزه به زمان فتحعلی شاه قاجار بر می‌گردد. این بنا نخستین زندان مدرن ایران است که در دوران رضا شاه در سال ۱۳۱۱ توسط مهندسان آلمانی تکمیل گردید و به عنوان نخستین زندان مدرن در ایران شروع به کار کرد. در دوران ستم شاهی این زندان از سوی سازمانها مختلل امنیتی و انتظامی خصوصا ساواک و کمیته مشترک ضدخرابکاری جهت بازداشت و شکنجه زندانیان سیاسی مورد استفاده قرار می‌گرفت. آویزان کردن از سقف، دستبند قپانی، آویزان کردن صلیبی، شوک الکتریکی، آپولو، سوزاندن نقاط حساس بدن با فندک و شعله شمع، قفس هیتردار، صندلی هیتر دار، باتوم برقی، شلاق با کابل برقی از متداولترین شکنجه‌های ماموران شکنجه کمیته بودند. این زندان سرانجام در سال ۱۳۸۱ تعطیل و تبدیل به موزه عبرت ایران شد که گوشه‌ای از شکنجه‌ها و شکنجه گران و شکنجه شوندگان زمان پهلوی را بازسازی می‌کند.

The museum building dates back to the time of Fath Ali Shah Qajar. The first modern prison in Iran during Reza Shah and was completed in 1311 by German engineers as the first modern prison in Iran began. King of the prison system during the Mkhtll security organizations, especially SAVAK, to arrest and torture of political prisoners and the Joint Committee Zdkhrabkary was used. Hung from the ceiling, bracelets bascule, hanging cross, electric shock, Apollo, burning with a cigarette lighter flame sensitive body parts, Hytrdar cage, seat heater timer, electric batons, whipped with electric cables Committee torturers torture were common. The prison was finally closed in 1381 and converted into a museum of torture and torturers and torture of those who took part in rebuilding the side.